Volgers

donderdag 7 februari 2019

Woordenbende wandeling

Beste lezers,

Op mijn Crowd Fund site staat nu een Woordenbende Wandeling in Utrecht stad.
Let op en wees er snel bij, aan deze actie kunnen maximaal 10 personen deelnemen.

Wij starten op 21 april 2019 met de wandeling bij De Mariaschool, daar vertel ik jullie over mijn tijd op deze school. Vervolgens wandelen wij naar het Zwartewater waar ik ik jullie over mijn jeugdtijd bij de melkfabriek ga vertellen. Vervolgens gaan we op 'kerstbomenjacht' op het Koekoeksplein. Aansluitend lopen wij naar dWillemstraat om bij café Dikke Dries een stop te maken voor een gezellig drankje. Na deze pauze vertrekken we naar de Neude voor een bezoek aan het kunstwerk De Denker, hier zal ik mijn Woordenbende ‘De Denker op De Neude’ voorlezen. Dan gaan wij op zoek naar de Dom waar jullie weer een Woordenbende voorgelezen krijgen. Als laatste lopen we naar dé beroemde piano op het station. Op het station zal een verrassingsmuzikant voor jullie gaan spelen. 
Deze wandeling duurt ongeveer 2 uur, inclusief de pauze.
Na afloop ontvangen alle deelnemers een exemplaar van het boek Toon de Woordenbende’.
Deze leuke actie kost 25 euro per persoon.

Hoe kan jij je inschrijven en aanmelden?
Ga naar:
Kies dan voor mijn Woordenbende Wandeling.

Met vriendelijke groeten,
jullie verteller, dichter, blogger,


Toon Lagas

zondag 3 februari 2019

Schooien om geld


Schooien om geld voor een Woordenbende.

De beslissing is gevallen, ik ga mijn Woordenbendes bundelen tot een boek. Dan komt de vraag: zoek ik een uitgever of ga ik het boek zelf uitgeven? Na wat onderzoekwerk beslis ik dat ik mijn boek zelf wil uitgeven. Maar ja, ik kan dan wel een aardig verhaaltje schrijven, van een omslag ontwerp heb ik geen kaas gegeten en taalkundig moet er ook het één en ander gebeuren. Gelukkig zijn er mensen om mij heen die daar wel kaas van hebben gegeten. Gé Smit en Sanne van Deijl hebben mijn omslag ontworpen. Marion Smit verfijnde haar illustraties en is tot op heden nog bezig om mijn teksten te verbeteren. Kortom de benodigdheden voor mijn boek zijn er. Alleen het belangrijkste ontbreekt, namelijk genoeg geld om mijn boek uit te geven. Er volgt opnieuw een onderzoek naar de mogelijkheden om geld binnen te halen voor het uitgeven en drukken van het boek.

Ik kom uit bij de crowd funding site ‘voor de kunst’, ik meld mij hier aan en bepaal mijn te behalen doel. Het totaal bedrag van 2500 euro wordt vastgesteld voor de onkosten van het uitgeven en het drukken van het boek. Denk nu niet dat met de start van een crowd fund site het geld binnenstroomt. Nee, je wordt geholpen met een plan, een plan dat je moet uitvoeren. Dan pas begint het schooien, bedelen en ik heb 41 dagen om de benodigde 2500 euro binnen te halen.

Ik ben begonnen met het benaderen van de whatsapp groep van mijn vaste lezers. Dat werkte, de eerste bijdrage van Marion was nog niet binnen of er volgden er meer. Voor ik het wist was er al 10 procent binnen, en elke dag kwam er wel een bedrag binnen. Na een week ben ik begonnen met het benaderen van mijn vrienden op Facebook, ook hierop werd goed gereageerd. Langzaam liep het percentage op naar ongeveer 30 procent van het te behalen bedrag.

Zaterdagmiddag 26 januari heb ik mijn allereerste lezing ooit in de Centrale Bibliotheek van Utrecht gegeven. Niet alleen iets waar ik trots op ben, maar het levert ook nog een paar donaties op. Daarna viel het langzaamaan toch stil. Toen volgde de stap van onbeschoft bedelen en ik ben iedereen waarvan ik wist dat zijn nog niets gestort hadden, persoonlijk gaan benaderen. Deze schooiactie leverde mij weer een mooi aantal donaties op. Langzaamaan loopt het te behalen percentage op naar 50 procent. Die eer is aan Marion, zij benaderde haar familie, vrienden en kennissen, met als gevolg dat de vijftig procent werd gehaald en vandaag stomen wij door naar de 52 procent.

Ik ben nu 14 dagen bezig en heb intussen 1301 euro binnengehaald. Er is dus nog 48 procent te gaan, het moeilijkste gedeelte, want alle bronnen zijn zo langzamerhand aangeboord. Ik ben ook bezig met een bedrijf voor een grotere bijdrage. Maar ook daar ben ik er nog niet mee. Ik kan dus nog hulp gebruiken en ik besef donders goed dat niet iedereen op mijn boek zit te wachten. Maar misschien is er bij iemand een extra gunfactor aanwezig om mij alsnog te steunen of misschien wel extra te steunen. Daarnaast beloof ik dat elke cent die ik overhoud of eraan verdien naar het KWF gaat. Misschien trekt dit jullie ook over de streep. Kortom bedankt alvast voor het kijken op de ‘voor de kunst’ site en klik a.u.b. de volgende link aan:


 


Schooien voor een Woordenbende is een hele belevenis
Bedelen, vragen en smeken om geld omdat dit boek het waard is
Niet alleen mijn Woordenbendes, maar tekeningen en omslag maken het boek compleet
De bijdragen van jullie maken mijn boek gereed 

Gereed voor verzending naar jullie handen en ogen
Die het boek vasthouden en mijn teksten lezen mogen
Ik ben er nog niet en moet jullie om nog meer geld vragen
Kijk nog eens naar mijn acties, kan ik jullie hiermee uitdagen?

Een uur lang Woordenbendes voorgelezen door Toon met zijn heldere stem
Daarna valt er veel te lachen over of met hem
Heb je mijn cadeaupakket al bekeken?
Vier verjaardagen lang hoef je niet te verzinnen wat je aan de jarige zal geven

Een overnachting in ‘Airbnb Nieuwegein’ kan ik je ook aanbieden
Heerlijk wanneer je van het mooie Utrecht wilt genieten
Je krijgt nog twee Woordenbendes die je anders naar Utrecht laten kijken
De Dom, De Piano op het station en De Denker op De Neude kan je dan écht bekijken
Kijk nog eens op mijn crowd fund pagina door op de onderstaande link te klikken

 Dan kan ik snel het boek voor jullie laten drukken

 

 

donderdag 24 januari 2019

'oneindig' geluk




Dolgelukkig waren zij met elkaar, samen hadden zij het zo fijn. Alles klopte, hij was lief, leuk en ondernemend.
Elke keer wanneer ik vroeg hoe het ermee stond, spoot het geluk uit haar ogen.
De bezoekjes bij wederzijdse vrienden, kinderen en ouders maakten iedereen blij.
Hij was een lot uit de loterij. Dit kon nooit meer fout gaan. 

Vanmorgen kwam ik haar tegen en vroeg: heb je het nog steeds dol fijn met hem? Nou haal dat dol en fijn er maar af, antwoordde zij.
Verward reageerde ik: Ho, stop, wat is dit? Ik keek in haar ogen die er moe en dof uitzagen. Koffie!! riep ze op een toon die ik gelijk begreep.
Samen zochten we met koffie een rustig plekje op. Voor de eerste slok brandde zij los, zomaar uit het niets belde hij haar met de mededeling " het gevoel" is weg. Haar ogen ze keken mij vragend aan alsof zij van mij een antwoord verlangde.
Eén seconde voor het telefoontje was ik zo gelukkig en daarna was alles weg, ging zij verder. 

Veel antwoorden had ik niet, dus probeerde ik haar maar wat op te beuren met dooddoeners die haar niets hielpen. En ondertussen werd ik boos op iemand die ik notabene niet eens ken. Jochie dacht ik, je laat al het goud uit je handen glippen. Alleen omdat je gevoel in een verstandsverbijstering is veranderd. Haar verdriet raakte mij omdat ik het geluk van haar zo goed begreep. Maar schijnbaar is geluk niet te kopiëren.




Samen keken ze over het grote meer
De zon elke morgen op en ‘s avonds neer
Neer als een grote rode vuurbal
Net als het vuur in hun ogen, je zag het overal

Geluk voelt warm, mooi en oneindig
Na drie maanden, de telefoon aan het oor, helder werd ineens wazig
Weg was de rode vuurbal, luid sissend zonk hij weg in het water
Donker was het licht en enorm de kater

Een oneindig verhaal dat eindigt in een veel te dun boek
Het boek dat is geleefd en beleefd, nooit geschreven en nooit verfilmd voor het witte doek
Zij pakt een nieuw boek met alleen maar lege vellen
niemand weet wat het nieuwe verhaal haar gaat vertellen

Nieuwe letters gemaakt voor een ander verhaal
Zij vormen samen geluk of liefde-taal
Deze taal zal zij oppakken om vervolgens weer rustig verder lezen
Vele letters maken een boek dik, een verhaal mooi, met dit boek zal zij heel lang gelukkig wezen




Wil je mij helpen met het waar maken van mijn droom? Steun mij dan op:
https://voordekunst.nl/projecten/8314-van-adhd-er-naar-verteller-en-dichter



vrijdag 18 januari 2019

Crowd Fund


Beste Woordenbende lezers,

Ik heb mijn Woordenbendes omgezet in een bundel met Woordenbendes.

Dit boek gaat ‘Toon de Woordenbende’ heten. Maar voor ik dit boek kan uitgeven heb ik geld nodig. Daarom ben ik gestart met een crowd fund actie op de website ‘voordekunst.nl’.

Met het volgen van deze link: Https://www.voordekunst.nl/projecten/8314-van-adhd-er-naar-verteller-en-dichter

kom je op mijn pagina terecht. Op deze pagina vind je meerdere donatie keuzes.

Ik hoop dat jullie mij willen steunen en ook je omgeving wilt activeren om mij te steunen.

Het geld heb ik nodig voor de productie en het drukwerk van het boek.

Al het geld wordt goed besteed en elke cent die ik over houd wordt aan het KWF geschonken.

Mocht mijn streefbedrag (2500 euro) niet gehaald worden, dan krijg je je geld gewoon teruggestort.

Alvast bedankt voor jullie steun.

Met vriendelijke groeten,

Toon

donderdag 10 januari 2019

bij deze ziekte lijden er twee


Op een avond kreeg ik een berichtje dat het met een vriendin niet goed ging. Zij was ernstig ziek geworden. Gelijk nam ik contact met hen op, en vervolgens ben ik snel bij ze langs gegaan. Dat was de eerste keer, zij zag er goed uit en beiden waren ze optimistisch. Zij waren bezig met de reguliere geneeskunde maar ook met alternatieve geneesmiddelen. hij plukte elke dag paardenbloemen voor haar. Vervolgens trokken ze thee van de wortels. Zij wist dat ze niet meer zou genezen maar wilde wel zo lang mogelijk doorgaan met het leven.
 Een week later vertrok ik voor een vakantie naar Spanje. En voor ik vertrok schreef ik een persoonlijk gedicht voor ze om aan te geven dat ik ze niet zou vergeten en om te zeggen wat zij voor mij betekenen. Kort daarna kreeg ik een berichtje dat zij toch wel hard achter uit ging. Dat deed mij veel pijn, temeer ik drie weken vakantie aan het vieren was en er niet bij zou kunnen zijn als het eventueel mis mocht gaan
Tijdens mijn vakantie hield ik regelmatig contact. En steeds ging het wat minder. Na mijn vakantie ben snel ik naar hun toe gegaan. Daar aangekomen lag zij op bed, vrolijk en voor zover mogelijk monter. Ik kuste haar op haar wang, en het eerste wat ze zei was ik zweet en zie er niet uit. Meid  dat valt best mee zei ik, natuurlijk was ze veel afgevallen maar ze doet nog steeds haar best om er goed uit te zien. Ik heb wel pijn hoor vertelde zij mij, maar het is dragelijk met de medicijnen die ik krijg. Ik slaap steeds meer en ik kom bijna mijn bed niet uit, maar ik voel mij nog redelijk goed. Ook vertelde zij dat ze niet bang was voor de dood. Ach, zei ze met de nuchterheid die haar altijd heeft gekenmerkt, je doet je ogen dicht en slaapt rustig verder. Na een klein half uurtje werd ze erg moe en ging ik met hem op balkon zitten.
Hij was verdrietig en keek enorm op tegen een toekomst waarin hij alleen zal zijn. Wij praten nog een tijdje verder, en op een gegeven moment vroeg hij aan mij, Toon wanneer je hier een keer wat over wilt schrijven, schrijf dan op dat bij deze ziekte er altijd twee lijden. Hij had dit niet tegen dovemans oren verteld. En nog dezelfde avond schreef ik het volgende.
 
Hij huilt en zegt: bij deze ziekte lijden er twee
Zij lijdt ondragelijke pijnen en hij lijdt met haar pijnen mee
Hij zorgt voor haar met al zijn liefde, zij praat over een toekomst vol slaap met mooie dromen
Zij is niet bang voor de lange slaap, nee, ik doe gewoon mijn ogen dicht en laat het op mij afkomen

Hij doet zijn best om haar pijn te verzachten
Maar niemand, echt niemand weet zijn van zijn pijnlijke gedachten
Hoe moet het nu en hoe moet het later, zijn gedachten ze doen zo’n pijn
‘s Avonds als zij slaapt voelt hij hoe alleen hij straks zal zijn

Elke dag slaapt ze langer, zegt hij, alsof ze mij laat wennen aan de gedachte van alleen
Alleen de hond, alleen de tv, alleen zonder haar, het is zo intens gemeen
Maar zij zijn nog samen, ook al komt zij bijna niet van haar bed
Samen praten zij, of luisteren zij naar hun muziek, muziek die nooit mag eindigen

Zij sluit even haar ogen, zal ik straks slapen zonder geluid en kan ik slapend zingen?
Hij sluit zijn ogen en kijkt naar vroeger en ziet haar dansen, zingen en lachen
Zij is jong en oogverblindend mooi, hij zo trots omdat hij haar naar huis mag brengen
Voor altijd, in voor- en tegenspoed knokken zij samen het leven door

Samen gelukkig zijn, samen werken in hun eigen bedrijf, daar gaan zij voor
Samen gestreden voor de toekomst, straks niet meer dan een verleden
Hij zal alleen de toekomst in gaan en die tijd in zijn eentje besteden
Maar ook in de toekomst zijn er vrienden die om hem geven

Zij zijn verdrietig om haar, maar zullen dat niet toegeven
Omdat zij er altijd onvoorwaardelijk voor hem is geweest
Slaap fijn en droom de dromen die je iedereen zou willen wensen, maar jezelf het meest
Hij is niet alleen, jij op zijn schouder, wij om hem heen alsof het altijd zo is geweest
Bij deze ziekte lijden er twee
Maar nu lijd ik zeker mee

donderdag 3 januari 2019

Het Top 2000 Café




Mij gaat dat niet meer gebeuren. Dit ging er door mijn hoofd toen ik online geen kaarten voor het Top 2000 Café kon krijgen. Ik zag mij alweer staan in lange rijen voor kaartjes. Minimaal een uur sta je daar voordat je eindelijk de kaartjes hebt en vervolgens mag je dan weer vijf uur wachten om een half uur naar binnen te mogen. Ja, je leest het goed: één half uurtje. Daarna word je weer vriendelijk verzocht om naar buiten te gaan.

Ik hoor je al roepen, welke malloot doet dat nu, nou ik dus en vele, vele anderen. Vorig jaar zou ik samen met mijn vriendin en zoon gaan. Wijs geworden door de voorgaande jaren zat ik om acht uur in de auto om naar Hilversum te rijden. Ik parkeer altijd in een woonwijk en loop het laatste stukje naar het Mediapark toe. Daar aangekomen zag ik al een behoorlijke rij met Top 2000 fans staan. Gelukkig bestaat die rij uit gezinnen, vriendenclubjes, enz. Een lid van die groepjes bestelt de kaartjes, deze kaartjes moet je ter plekke op je kleding plakken, zo wordt zwarte kaartverkoop voorkomen.

 Maar ik was alleen en ik moest toch drie kaartjes hebben. Na een een klein half uur was ik aan de beurt en kon ik kaarten krijgen voor een uurtje of zes later. Toen ik mijn beste pokerface drie kaarten bestelde, vraagt de mevrouw achter de kassa bij wie ze opgeplakt mogen worden. Doe maar op mijn mouw, bluf ik. Nee mijnheer, deze kaartjes moeten bij iedereen persoonlijk op de kleding geplakt worden. Gelukkig was het echt zeikweer, het viel met bakken uit de lucht en dat was mijn redding. Met een zorgelijk gezicht vertel ik de mevrouw dat ik mijn kinderen naar binnen had gestuurd vanwege de regen. Toevallig stonden er een paar kinderen achter het raam te zwaaien naar iemand. Ik wijs ze aan en zeg: kijk daar staan ze. Zij moest een beetje lachen om deze zorgelijke vader en plakte de drie kaartjes op mijn mouw.

Ik ben vervolgens op mijn gemak naar huis gereden en heb thuis lekker ontbeten. Vervolgens hebben de halve wereld laten weten dat we om vier uur in het café aanwezig waren, zodat iedereen ons op TV kon zien. Aangekomen in het café hadden wij nog geen stap over de drempel van het café gezet  of BAM! Een camera op onze snufferd. En ja hoor, een paar minuten later stromen de appjes binnen met foto’s van ons op TV. Binnen in het café heerst er een heerlijke ’thuiskomen’ sfeer en al kom je maar voor een half uurtje ‘thuis’, daar wordt nooit moeilijk over gedaan. Je hebt korte maar gezellige gesprekjes met totaal vreemden en luistert naar de muziek van dat half uur en kijkt naar de dienstdoende DJ, maakt foto’s en na afloop zwaai je even en loopt met een tevreden gevoel weg. Voor mij is dit het ultieme kerstgevoel.

Dat was dus vorig jaar, ik had mij voorgenomen het dit jaar veel slimmer te doen. Om zeven uur ging wekker af, en om half acht zat ik al in de auto. En ja hoor, ik kom daar aan en geen, ik herhaal geen rij. Mmmm ik weet niet of dat handig is dacht ik nog, want het thuisfront ligt nog lekker op bed. Ik maak me niet druk en vraag een kaartje voor het café met de gedachte dat dit ook weer een kans is op een extra half uur. De vriendelijke mevrouw vraagt of ik een extra half uurtje wil. Nou dat wil ik wel en ik ben heerlijk in mijn eentje in het café gaan zitten.

Ik schuif aan bij een hoge tafel en zit daar op mijn gemak. Tegenover mij zit een iets dikkige Tukker. Ik ben hier al vanaf kwart voor vijf, zegt hij. Ik kijk hem onderzoekend aan en vraag of hij geen bed heeft of zo. Nee, vertelt hij, ik kon online alleen nog maar kaartjes voor vijf uur krijgen en die heb ik maar genomen. Hij gaat verder met vertellen: ‘Het voordeel is dat ik tot half tien mag blijven zitten omdat het nog niet zo druk is en ik ben net ook nog geïnterviewd’ Hij glom van trots.

Ondertussen geniet ik van het Top 2000 café en het was anders dan alle voorgaande keren, niemand wist dat ik er was, dus ook geen appjes van: ik heb je gezien met de bijbehorende beeldschermfoto’s. Intussen stond de Tukker op, ‘Ik ga maar eens op huis aan’ zei hij in onvervalst dialect. Pfffftt je zou maar Tukker zijn, dacht ik. Ik ben zo blij en trots op mijn Utrechtse roots, ik vind een ander dialect maar niets, maar dat zal andersom ook wel zo zijn.

Het was gek en anders in het café maar toch vertrouwd, op de plek van de Tukker komt een vrouw zitten. ‘Mijn jongens staan daar’, zegt ze om het gesprek beginnen, ‘daar heb ik allemaal geen zin in, gaat zij onverstoord verder, ik zit liever’. Trots als iedereen begint zij te vertellen dat het niet de eerste keer is dat ze hier is. Nee hoor, ik kom hier al vanaf 2009. Niemand wil hier als een ‘groentje’ overkomen merk ik, zij heeft dit uur uitgekozen omdat er maar liefst drie favoriete nummers worden gedraaid. Dat doe ik elk jaar en de ene keer moet ik dan vroeg komen een ander jaar weer laat. Ik ben ook wel eens ‘s nachts geweest en mijn jongens gaan gewoon mee.

Het uur vliegt om en ik ga maar eens kijken wat de wachttijd is, deze is ondertussen opgelopen naar een uur. Maar een uur is niet genoeg en ik loop maar wat rond om naar alle mensen te kijken en ik kom tot de conclusie dat het Top 2000 evenement staat voor gezelligheid, vriendelijkheid en vrolijkheid. Deze drie ‘-heiden’ maken deze week tot een uniek feest wat thuis gewoon verder gaat, want je hebt de TV met live streaming de hele dag aan staan.

Na een klein uurtje is de wachttijd op gelopen naar twee uur. Ik besluit dat ik nu die drie kaarten maar moet gaan kopen. Tijdens het wachten in de rij kijk ik wie van de twee medewerkers het minst moeilijk is. Ik besluit dat de jonge jongen mij de minste moeilijkheden gaat opleveren. Ik had mazzel, want op het moment van kopen komt er net aflossing binnen en dat gaf een beetje chaos. Hij geeft mij snel de drie kaartjes die ik op mijn vest plak. Ik loop vrolijk weg en ik bel voordat ik naar huis ga eerst mijn vriendin wakker zodat zij klaar staat als ik thuiskom. De tijd is redelijk krap en een kwartier na mijn thuiskomst vertrekken wij weer richting Hilversum. Mijn zoon woont daar en die komt rechtstreeks. Tien minuten voor tijd komen wij daar aan, mijn zoon staat daar met een LP van The WHO in zijn handen, die had hij net gekocht. Vrolijk stappen wij het café in en omdat de halve wereld weer op de hoogte was van ons bezoek, stroomden de appjes met foto’s vrolijk binnen. Mijn zoon loopt op iemand met een T-Shirt van The WHO af en laat trots zijn LP zien. Beiden lachen en praten wat met elkaar. Het is zoals het moet zijn, alles klopt weer en na een halfuur vertrekken we zwaaiend en hopen volgend jaar weer terug te komen, al is het maar voor een half uurtje.

 

 
 

 

Het Top 2000 Café, elk jaar trekken er duizenden muziekpelgrims heen

Elke pelgrim krijg een sticker over zijn kledingstuk geplakt, je mag erin maar niet meteen

Uren wachten terwijl je geniet van beeld en geluid, of je loopt even door Hilversum heen

Vlak voor je binnenkomst sta je ongeduldig te trappelen, je wilt naar binnen net als iedereen

Eenmaal binnen ken je niemand, maar je spreekt ze bijna allemaal

Niemand komt voor het eerst en vertelt je graag zijn verhaal

Liefhebbers van muziek, die genieten van gezelligheid

Liefhebbers van muziek die genieten van vriendelijkheid

Liefhebbers van muziek die genieten van vrolijkheid

Ook voor liefhebbers is het na een half uur het einde van de toegewezen tijd

Je zwaait naar iedereen en niemand vind het gek dat je nu al vertrekt

Buiten wordt het gevoel van ultiem geluk versterkt

Volgend jaar is er weer zo’n ultiem half uur

Je bekijkt de foto’s van TV genomen afkomstig van een half uur ‘vriendengegluur’

Thuis staat de Top 2000 continu aan

En ‘s nachts weet je niet na welk nummer je naar bed moet gaan

Over een maand ben je alles vergeten, het leven gaat weer door

Maar in december volgend jaar sta ik gewoon weer in die heerlijke rij hoor

 

 

donderdag 20 december 2018

Utrechters op de camping in Harderwijk.
Ik was tussen de 8 en 12 jaar en in die periode was het vanaf april elk weekend raak. Dan vertrokken wij elke vrijdagavond naar camping De Konijnenberg in Harderwijk. Als ik dan uit school kwam en die ouwe de auto zag inpakken, dacht ik pffft daar gaan we weer. Ik vond er nooit zo veel aan, ik kon mij er wel vermaken maar ik was meer een straatjong dan een campingkind. Op de camping gelden regels en ik was niet zo van de regeltjes. De regels van de straat pasten mij beter.
Of ik nu wilde of niet, elke vrijdag vertrokken wij naar Harderwijk. Wij waren niet de enigen die op het campingveld stonden, samen met een bekende Utrechtse familie stonden wij bij elkaar. Mijn vader was goed bevriend met deze familie en eerlijk is eerlijk, zij waren op die camping graag geziene gasten. De oorzaak hiervan was niet het geld wat zij meebrachten, want die familie had maar net geld genoeg om heen en weer te rijden naar Harderwijk en ze zaten vaak op zwart zaad. Hun humor was beter dan die van de gemiddelde cabaretier tegenwoordig, met humor en creativiteit kwamen zij er wel. Die gasten dronken graag een biertje. Maar hoe regel je dat als je geen geld hebt?  Ze vulden een flesje bier met water en gingen aan een tafeltje op het terras zitten. De lol die zij hadden en de gezellige uitstraling trok altijd mensen aan die wel bij die groep wilden horen. Zonder ook maar één cent uit te geven kwamen ze toch aan hun biertje. Vaak werden ze uitgenodigd voor een borrel en een hapje bij die nieuwe ‘vrienden’, zo werd er aan eten ook niet veel uitgegeven.
Maar jezelf het hele weekend alleen op de camping bezighouden was het ook weer niet voor deze stadsmensen. Op zaterdag vertrokken we dan met een auto of vier naar het plaatsje Harderwijk. Ze vlogen met zijn allen op zo’n palingtentje af en vertrokken met een tas vol paling. Ik heb ze nooit zien afrekenen. Dat kan natuurlijk komen omdat wij op gepaste afstand moesten blijven staan. Het kan best zijn dat er was afgerekend. Paling los in een tas zal wel veel goedkoper dan paling met een krant eromheen. Maar goed, ze liepen altijd gierend van de lach weg. Op een dag liepen we een kledingwinkel binnen. Ineens roept één van mijn vaders vrienden mij bij zich. Trek dit jasje eens aan jochie, zegt hij tegen mij. Ik pas een mooi en veel te duur jasje en het paste mij perfect en ik vond hem nog mooi ook. Ik had het jasje nog geen twee seconden aan en uit het niets begint die vriend tegen mij te schreeuwen ‘vuil kolerejong en nu donderstaal je de winkel uit anders sla ik je er uit.’Ik rende jankend de winkel uit met dat jasje aan natuurlijk. Terwijl ik buiten nog stond te huilen kwam het hele koor gierend van de lach naar buiten. Die ouwe van mij kwam zichtbaar blij naar mij toe en vroeg: waarom huil je nou? Je hebt toch een mooie jas gehad? Ja, maar hij was boos op mij, ik wees naar de vriend van mijn vader. Ach, zei die ouwe, je weet toch dat hij een oude chagrijn is. Ik knikte en was blij dat mijn vader zo’n mooi jasje had ‘gekocht’. Later begreep ik dat het gewoon een manier van stelen was. Ik vraag mij nog steeds af of je op die manier wel moet overleven. Het is een manier van overleven waarin alles met humor werd opgelost. Dat is misschien ook wel waarom ik er een pleurishekel aan had om elk weekend naar de camping te gaan.







Elke vrijdag na schooltijd keek je er naar uit, zaterdag en zondag de hele dag voetballen
Maar na één april stond de auto klaar om Harderwijk binnen te vallen
Die camping, niet mijn idee, maar het was zo goed voor de kinderen
Net genoeg geld voor benzine, nooit voor eten en drinken, dat verdienden ze met sjoemelen
Een lach, een kwinkslag en nieuwe vrienden zorgden voor drank en eten
Het eerste biertje smaakte naar water, maar de volgende naar echt bier
Lol maakten zij met niets en tegen etenstijd vroeg er altijd wel een ‘vriend’: eet jij hier?
Paling werd gekocht zonder krant er omheen vanwege de honderd procent korting
Die paling verdween gewoon in een grote tas en ook een jas die paste, was een goedkoop ding
Die camping in Harderwijk veranderde tijdens het weekend in een volkswijk uit Utrecht
Al onze tenten vlak naast elkaar opgezet, je kon zo gemakkelijk bij elkaar terecht
Opvoedkundig voor ons was het misschien niet altijd correct
Maar de les die ik leerde over vriendschap werd alleen op de camping verstrekt



donderdag 13 december 2018

De piano op het station


De onderstaande Woordenbende kwam ik weer tegen toen ik mijn Woordenbendes aan het reorganiseren was. Ik had deze geschreven voor mijn boekje “De Piano”. Dat was mijn eerste boekje wat meteen veel aandacht kreeg op de regionale en landelijke tv. Voor mij was dit totaal onverwachts, omdat ik het boekje alleen voor mijzelf had geschreven. Maar ik moet eerlijk zijn, die aandacht streelde mijn ego best wel. Hierdoor kwam ik er ook achter dat ik met het schrijven van Woordenbendes mensen een plezier deed. Mijn blog 'De Woordenbende van Toon' werd en wordt verbazend vaak gelezen, waarvoor mijn dank. 
Ik wil jullie nu ook op de hoogte brengen van mijn voornemen om een tweede boek uit te brengen. Er wordt nu door mij, Marion en Gé Smit hard aan gewerkt. Ondanks dat het nog niet af is, ben ik nu al trots op het resultaat. Ik hoop dan ook van harte dat jullie dit boek gaan lezen. Ik hou jullie op de hoogte.




De piano op het station
Er lopen mensen langs en omheen
De toetsen vragen om vingers die willen spelen op dit bastion
Het bankje van leer voelt zacht in het begin, maar later van steen

De energie van mensen omgezet in mooie klanken
Klanken van noten die samensmelten tot een melodie
Meestal gaan de mensen hiervoor niet op de banken
Wel op de bank, in de trein die vertrekt om tien over drie

Niemand komt hier voor muziek op bestelling
En toch wordt er onverwachts een voorstelling gegeven
Reizigers komen voor de trein die vertrekt na een ding dong,
gevolgd door een melding

Maar soms zijn de klanken zo sterk en mooi, dan houden zij de tijd tegen
Niet de trein, want die dendert voort in zon en regen
Je laat hem maar gaan want er komen er meer
deze klanken hoor je misschien nooit weer

op het grote scherm kom je dezelfde trein op een andere tijd weer tegen
Mensen gehaast en gestrest, balend van de drukte in de trein
Zwetend omdat het warm is of nat van de regen
Alles draait om tijd of op tijd zijn voor de juiste trein
Maar soms trappen de pianoklanken op de rem en houden alles tegen

Een Duitse dame, een schrijver uit Gouda, een vluchteling die in vrijheid gelooft
De artiesten die even niet verder reizen hebben de kracht om de tijd te stoppen
Elke klank een andere toon, de toon die reist door de hal, en zoekt naar de oren
aan ons hoofd
Eenmaal in de trein mis je het geluid, dat pianogeluid die het hart mooier laat
kloppen




Heb je genoten van dit verhaal? Stem dan aub op mijn inzending bij de schrijf wedstrijd.







donderdag 6 december 2018

Zuster Giovani,




Zuster Giovani,

 Eerder heb ik al een Woordenbende geschreven over de Mariaschool. Toen wij daar op school kwamen in negentienvijfenzestig, was de school net van een Meisjesschool overgegaan naar een Gemengde School. Het was ook geen echte nonnenschool, want naast de nonnen kregen wij ook les van de meester en de juf. 

Ik heb de Mariaschool altijd wel als een leuke school ervaren, ondanks dat ik daar bijna dagelijks tegen de nodige straffen aanliep vanwege vechtpartijtjes en of een grote mond. Vooral de nonnen waren wel met mij begaan, de namen die nog steeds bij zijn gebleven zijn zuster Thoma en Zuster Giovani.

Zuster Thoma was zo’n standaard lieve non met van die rode wangetjes en in mijn beleving veel te lief voor iedereen. Zuster Giovani was in mijn herinnering het schoolhoofd, iets strenger en niet te beroerd je een draai om je oren te geven als je dat verdiende. Als ik dan thuis kwam klagen dat ik een draai om mijn oren had gehad op school kreeg ik nog een bonus klap van die ouwe omdat ik daarover klaagde. Je zal het wel verdiend hebben, zei hij dan altijd. Dat klagen was dan ook snel over.

Mijn ouders waren katholiek maar niet praktiserend. Dus wij hoefden nooit naar de kerk. Geen probleem zou je denken, maar voor sommigen op die school was dat wel een probleem. De godsdienstles werd op die school door een aparte godsdienstleraar gegeven. Die vond natuurlijk dat je op zondag naar de kerk moest gaan. Ik denk dat hij daarom de pik op mij had, want zo gauw hij de klas in kwam lopen wees hij naar mij en zei: ‘Lagas ga jij maar op de gang staan’. Ik heb werkelijk nog geen minuut godsdienstles meegemaakt op die school. Ik vond het niet zo erg, soms pakte ik de bal en ging op het plein een balletje trappen. Of ik bleef maar op de gang een beetje rondhangen. Als één van de twee zusters dan op de gang liepen probeerden ze mij altijd streng aan te kijken en vroegen ‘wat ik nu weer had uitgehaald’. Wanneer ik dan mijn schouders ophaalde namen ze mij mee naar een leeg lokaal waar ik een appeltje of een dropje kreeg en dan wat klusjes voor ze mocht doen. Op de één of andere manier kon ik nooit zoveel kwaad bij ze doen.


In het laatste schooljaar verhuisden wij naar Hoograven en mijn ouders wilden eigenlijk wel dat wij het laatste jaar op die school afmaakten. Natuurlijk was er geen geld voor vervoer naar school. Dus die ouwe van mij naar school voor een gesprek over hoe nu verder. De oplossing was er binnen vijf minuten, want het bleek dat zuster Giovani in het klooster schuin tegenover het Schonauwensingel woonde waar zouden gaan wonen. Dus mochten wij elke dag meerijden in de Daf 33 naar school. Voor ons was dat wel fijn want we konden op school blijven en ‘s morgens in het klooster nog even mee ontbijten. ‘s Middags bij aankomst deden we soms wat kleine klusjes in de kloostertuin en kregen we altijd iets van fruit mee.


Ik bewaar fijne en warme herinneringen aan de Mariaschool en de nonnen. Nonnen en leerkrachten die ons eigenlijk hebben opgevoed met normen en waarden die wij niet van thuis mee hebben gekregen.



Het waren les gevende nonnen, traditioneel gekleed
Zuster Thoma met wangetjes zo rood en lief die alles voor God deed
Zijn nam mij soms streng mee, maar ik wist: ik loop zo weg met een appel of een dropje
Zittend achter haar lessenaar vroeg zij naar het wel en wee thuis met in haar hand een theekopje

Daarna ging de lade open en kwam er een appel of een dropje uit
Waarna ze net niet lachend riep: Terug naar je klas kleine schavuit
Zuster Giovani was in mijn ogen de baas van de school
De strengste van allemaal, als het moest gaf zij je een klap die nagloeide als een hete kool


Thuis klagen over die klap had geen zin want die had je verdiend, niemand deelde je verdriet
Schuldig was je toch en voor je beklag kreeg je zelfs een bonus klap, klagen deed je dan maar niet
Voor een les over godsdienst moest je wel naar de kerk gaan
Anders mocht je voor straf op de gang gaan staan

Verhuizen was geen reden om van school te vertrekken
Zuster Giovani woonde zo dicht bij, ze kon ons zo uit onze bedjes trekken
Met zijn drieën elke dag in haar Dafje, nooit met tegenzin en elke dag andere verhalen
Van ons of van haar, tot aan de laatste schooldag, oh kwam je ons nog maar één keer halen


Heb je genoten van dit verhaal? Stem dan aub op mijn inzending bij de schrijf wedstrijd.



woensdag 28 november 2018


Wat waren wij blij na die 1-0 overwinning op aartsvijand Ajax. Die zondag zondag 27 november 2005, wij wonnen onze wedstrijd van het jaar met 1-0, met DiTo als één van de absolute uitblinkers. 

De euforie van de overwinning zou echter niet lang duren. In de nacht van maandag op dinsdag overleed Di Tommaso volkomen onverwachts in zijn slaap. David Di Tommaso werd 26 jaar.


Ik weet het nog goed, ik was aan het werk toen een collega die notabene niet van voetbal hield, mij zwijgend een paginagroot bericht liet zien. Ik was totaal uit het lood geslagen en vroeg of dit een foute grap van hem was. Helaas, het was een voldongen feit. Voetbal zag er in één keer anders uit, geen geschreeuw, gefluit en gescheld, maar een gepaste stilte. 


Later in het stadion was het druk en je hoorde alleen gefluister en slikken. Grote kerels die zondag Wesley Sneijder nog voor alles en nog wat hadden uitgemaakt, stonden nu met tranen in hun ogen toen 'vijand' Wesley als eerbetoon en uit respect bloemen bij de foto van DiTo kwam leggen. Er werd voorzichtig en respectvol geapplaudisseerd voor beiden.

Donderdag 1 december 2005 werd er met een grote ceremonie afscheid genomen van DiTo. In het stadion was het ijzig koud en toch waren er ruim 14.000 supporters aanwezig. Hier zag ik grote sterke kerels inclusief mijzelf janken als een klein kind. Wat een enorme impact gaf zijn overlijden. 

Voorzitter Jan Willem van Dop, coach Foeke Booy en aanvoerder Jean-Paul de Jong, bewezen DiTo op het veld de laatste eer. Ook was er, behalve de familieleden van David, de voltallige selectie van FC Utrecht en alle jeugdteams van de club aanwezig. Een mooi eerbetoon.

Er werd besloten om het rugnummer 4 waarmee hij speelde nooit meer te gebruiken, een initiatief dat met luid applaus door ons werd begroet.Geen overwinning of beker was mooier dan dit afscheid van DiTo.



David Di Tomasso nummer vier op je rug
Dat nummer zie je in Utrecht nooit meer terug
Gisteren in een kolkend Galgenwaard was je onze grote held
En nog geen dag later ben je voor eeuwig geveld
Gisteren gewonnen, wat waren wij blij
En nu zo verslagen, vele tranen lopen voorbij
Grote mannen met een nat gezicht
Vele bloemen rondom je foto met je eeuwige lach naar ons gericht
Duizenden trotseerden de ijzige koude
Voor de laatste eer, ik wilde dat ik droomde
Een dag waarin ik grote kerels zag huilen
Van verdriet, in je laatste wedstrijd hadden zij hele grote muilen
Gewoon samen zijn in het stadion
Om te rouwen, daar ging het om
Er werd gezongen en geklapt
Het klonk zo anders, met een traan en vanuit het hart
Een borstbeeld op de Bunnikside
De David Di Tomasso trofee die aan de beste speler van het seizoen wordt uitgereikt
Een prijs waar jij ons nog steeds mee verblijdt
Die lach van jou blijft altijd in zicht
Maar wat een pijn deed dat bericht


maandag 26 november 2018

De Weegschaal


In korte tijd zijn er in mijn omgeving twee mensen overleden. Nu zal je zeggen, joh dat gebeurt vaker, maar in dit geval zijn het bijzondere mensen. De eerste kende ik persoonlijk niet zo erg goed, het was iemand uit de vriendenkring van mijn vriendin. Ik heb hem één keer mogen ontmoeten, een bevlogen man waar ik gelijk een goed gesprek mee had doordat hij heel bevlogen over zijn ziekte blogde en door de verhalen van mijn vriendin en haar familie. Een man die nog veel te doen had en nog midden in het leven stond.

De tweede was een vriendin van mij, ik ken haar een jaar of vijfendertig. Samen met haar man hebben ze best wel roerige jaren meegemaakt, zowel zakelijk als privé. Zij vielen misschien wel hard en soms keihard. Elke keer weer stonden zij op en gingen weer verder. Uiteindelijk werd zij na al die jaren van vallen en opstaan ernstig ziek en is zij afgelopen week overleden.

Ik ben zelf overtuigd atheïst en misschien trap ik sommige mensen op hun tenen. Mocht er een hogere macht in wat voor vorm dan ook bestaan, dan heb ik nog wel een appeltje met hem te schillen. Ik begrijp dit niet en als die hogere macht dan staat voor liefde en geluk dan ben je voor mij geestelijk gestoord wanneer je geliefde mensen op veel te jonge leeftijd uit hun omgeving weghaalt. Mocht er niets zijn, zoals ik geloof, dan heb ik helaas maar te accepteren dat dit een fout van de natuur is. Neemt niet weg dat dit soort gebeurtenissen mijn hele leven al de vraag doet stellen: waarom nou?

 

De weegschaal aan het eind van een dag
Hij heeft gewogen en beslist wie er blijven mag
Hij positief in het leven en een mooi mens
Had nog een Tour voor het leven als wens
Maar die weegschaal besliste anders
Weg motivator, weg reiziger, weg vader
Te licht of te zwaar gewogen?
Door wie is dit beslist, het had niet gemogen

Steeds wordt er gewogen, de weegschaal is niet geijkt
Zij is aan het strijden, maar strijden heeft haar nooit verrijkt
Altijd gevochten voor een rechtvaardig leven
Soms zat het mee, soms erg tegen
En nu begint deze weegschaal haar te wegen

Hij knokt voor haar, hij haat de weegschaal
Hij houdt van haar, samen zijn zij één verhaal
Waarom dit boek verscheuren, het is zo spannend
De weegschaal, hij steekt hem het liefst in brand
Maar er wordt gewogen, dan zijn wij weer door verdriet overmand
Welke lul weegt nu iemand voor een rit naar de andere kant

 

donderdag 22 november 2018

Het stadion met alleen maar skyboxen






Het stadion met alleen maar skyboxen.
Natuurlijk bestaat zoiets niet, ik was een jaar of dertien toen wij naar een flat op het Schonauwensingel in de wijk Hoograven verhuisden. Dat was een nette buurt zei mijn vader.

Gelukkig viel dat wel mee, het was zeker niet zo’n buurt als het Zwartewater, maar erg veel scheelde het ook weer niet.
Ons ‘stadion’ bestond uit vier flatblokken met daar tussenin een groot grasveld.

Op dat veld werd altijd met een man of twintig gevoetbald. Je kent dat wel, aan elke kant van het veld een stapel jassen die als doelpaal dienden. De twee teams werden gevormd door het moment van aankomen lopen. Speelde op dat moment team A met negen man en team B met tien man dan speelde je automatisch met team A mee. Iedereen kon altijd meedoen.

Op bijna alle balkons stonden vooral de vaders vanuit hun ‘skyboxen’ met een biertje in de hand te kijken. De aanwijzingen en commentaren verschilden niet veel van die je op zondag in het stadion hoorde. Schieten, leg hem neer, oooooeeeeeiiii, let eens op! Van vaders waarvan hun zoon flink werd onderuit gehaald moest niet veel mededogen worden verwacht. Opmerkingen van vaderlief als ‘ja joh opstaan, had je maar moeten opletten’ en ‘daar word je hard van’ waren niet van de lucht. Ook 7 je een flinke trap had gehad en barstte van de pijn liet je niets merken, want je kreeg toch geen steun van je oude heer.

Regelmatig vonden de vaders dat zij ook maar eens moesten laten zien dat zij konden voetballen. Dan was het de oudjes tegen de jonkies. De oudjes vergaten elke keer weer dat zij zo langzamerhand een aardige buik hadden gevormd en de conditie ook niet meer zo goed was. Met fysieke kracht en harde tackels redt je het maar even tegen geharde jonge pubers van veertien tot achttien jaar oud. Snel kwamen ze dan met een voorstel om de teams te mengen. Deze wedstrijden gingen dan door tot het zo donker was dat je de bal niet meer kon zien. De eerste week daarna deden de oudjes niet meer mee en bleven ze toekijken vanaf hun balkons (‘skyboxen’) waar ze werden bediend door moeder de vrouw met een biertje in de hand. Zij bleven ‘adviezen’ geven en hadden vooral onderling vooral veel schik met elkaar.



Het Voetbalveld tussen de vier flatgebouwen
De balkons dienden als skyboxen waar vaders riepen hoe we op moesten bouwen
Kijkend hoe hun kinderen vol van het spel genoten
Niemand had hetzelfde shirt aan en toch wist je wie zich bij jou had aangesloten

Altijd hard en toch sportief, watjes veranderden in grote pubers die je niet meer opzij kon zetten
Vaders deden soms mee, gewicht en jaren werkten tegen, zweten en hijgen deed ze zwijgen
Maar op het balkon waren het trainers die het allemaal beter wisten
Er was nooit ruzie, maar fijnzinnig en scherp werd gereageerd op hen die de bal uit het net visten

Een stadion van vier flat gebouwen, zonder tribune maar met balkon en plaats voor hooguit twee
Altijd werd er meegeleefd en als zij zich niet konden inhouden, dan deden ze gewoon mee






zaterdag 17 november 2018







Al vanaf de oprichting van FC Utrecht ga ik zondags naar de wedstrijden van FC Utrecht.

In al die jaren heb ik tientallen spelers voor mijn mooie club zien spelen van eendagsvliegen tot en met markante spelers zoals Leo van Veen, Joop van Maurik, Ben Rietveld, Willem van Hanegem enz.

Naast markante spelers, broodspelers, trainers enz. Heb je ook spelers die bijzonder zijn voor club en supporters. Zo’n speler is Mark der Maarel, Een jongen met karakter spelend naar zijn mogelijkheden. Een verdediger die je nooit kwijt raakt, want een speler die hem voor bij is, is hem zeker niet kwijt. Want hij staat op en binnen twee seconden staat hij weer voor zijn neus, en probeer hem maar weer eens voorbij te komen. En de keren dat hij de bal van de doellijn haalt zijn intussen niet meer te tellen.

Elk seizoen wordt er een betere verdediger gekocht, en elk seizoen verovert hij zijn plek weer terug. Het is een speler die door supporters op handen wordt gedragen, ook al zijn er tijden geweest dat hij werd uitgefloten. Een misser van ons allemaal waar wij ons nog voor schamen.

Ook dit seizoen is hij weer op de bank gestart. Maar ik ben er van overtuigd dat hij zijn plek weer terug pakt.



Maarel linker vleugel verdediger van Utreg
Passeerbaar? Je denkt, hij is weg
Maar dan staat hij in eens weer voor je neus
Start het seizoen nooit als eerste keus

Hij blijft rustig, maar als hij invalt dan?
Ja dan, eindigt hij het seizoen als beste man
Is de keeper gepasseerd ?
de bal wordt door hem van de doellijn gekeerd

Elk jaar wordt er een vervanger gekocht
Die later maar beter kan worden verkocht
Zijn passie is niet te verslaan
Zijn hart is roodwit en klopt voor Utreg

Het zit vast in het Maarelse lichaam
Het is een lopende motor zonder pech
Rare fratsen zal hij nooit uithalen
En fouten? Die maakt hij volgens de verhalen

Maarel is niet perfect
Maar bijna elke fout wordt met passie en inzet
Door onze Maarel ongedaan gemaakt
Hij heeft de Utregse mentaliteit met het hart geraakt

donderdag 15 november 2018

Lord Huron


In mijn eerdere Woordenbendes heb ik jullie verteld over de verslaving van mijn zoon.

Hij was ooit verslaafd aan wiet en is daar bij YWC van afgekomen. Hij vertelde ons laatst dat hij zijn negen maanden badge ging ophalen. Dit betekent dat hij al negen maanden clean is en dat maakte mij ongelofelijk trots. De dag dat hij mij dit vertelde waren wij op weg naar Paradiso in Amsterdam om naar een optreden van Lord Huron te gaan.

Toen wij daar in Paradiso naast elkaar stonden te kijken naar het optreden schoot mij het volgende binnen:  vlak voor zijn vertrek naar de YWC Clinique zouden wij samen naar het optreden van Lord Huron in Tivoli Vredenburg gaan. Dit ging niet door omdat hij toen van een goede vriendin en tevens zijn maatje een uitnodiging kreeg om samen naar dit optreden te gaan als afsluiting van deze periode.  Hij vroeg mij toen of ik het niet erg vond wanneer hij met haar naar dit optreden zou gaan.

Nu stonden wij daar samen naar Lord Huron te kijken en ik keek naar hem en ik was zo fucking trots. We hadden ’s middags een tijd afgesproken en hij was daar gewoon op tijd. Hij was gezellig en vol verhalen over zijn school, werk en muziek. Mijn gedachten gingen terug naar de tijd vóór YWC en dat gemiste optreden in Tivoli. Ik was zo blij dat ik toen niet mee ben geweest, want dit moment was voor mij onbetaalbaar. Hij stond daar helder en fris te genieten en ik genoot van hem én van het optreden. Vooral van hem, want ik hou net als iedereen heel veel van mijn kinderen en wanneer het met één van je kinderen niet goed gaat, dan doet dat veel met je, meer dan ik ooit had kunnen denken. Tijdens dat optreden heb ik stiekum menig traantje weg gewreven, niet van verdriet maar van geluk.

Hierbij kwam ik tot de volgende Woordenbende waarbij ik gebruik heb gemaakt van teksten van Lord Huron. (I will be back one day)

Je hebt heel lang gerend
JTrying to flee that lifee probeerde dat leven te ontvluchten
But I can't seem to leave it behindMaar je kon het blijkbaar niet nalaten
Wanna visit the windswept shores of a time beforeWilde je de winderige oevers van een tijd eerder bezoeken?
Ik heb een gelofte afgelegd dat ik je weer zou zien
Op een dag ben je terug en zal ik je vinden

Hier in Paradiso sta je daar ontspannen leunend tegen die pilaar

Heb ik je gevonden in je liefde voor muziek, mooier dan wat je kort geleden verliet

Lord Huron vol met passie en mooie nummers over heden en verleden

Samen aan een colaatje nippend kijkend, bewegend, want dansen leren wij nooit

Ik lees je dromen over de bands die je hier zou willen laten optreden

Voor mij is het verleden voltooid


donderdag 8 november 2018

De kaarten tovenaar


Ome Jan

Pas geleden overleed Ome Jan, negentig jaar en hij had zijn leven geleefd. En toch op het moment dat mijn neef mij op een feestje vertelde dat zijn vader twee dagen daarvoor was overleden, deed dat mij pijn. Ome Jan, de oudste in de familie en een man met verhalen. Hij was verkoper bij een zaak die je de voorloper van de Wehkamp zou kunnen noemen. Hij verkocht kasten, bedden, radio’s, tv’s en kleding.  
Toen wij nog op de Nieuwe Keizersgracht woonden, kwam hij elke vrijdagavond rond zeven uur met zijn blauwe vierkante VW bus aanrijden. Voor mijn broer en mij altijd een moment om naar uit te kijken. Ome Jan was een geweldige verteller, zijn verhalen gingen vaak over zijn werk en zijn klanten. Vooral de klanten uit Sterrewijk zorgden voor leuke en mooie verhalen. Verhalen over een klant die hun hele huis vol lieten zetten met meubilair die evengoed een tijd later weer opgehaald moesten worden omdat er geen geld meer was.  

Dat waren hele spannende verhalen voor ons. En dan de bus waar hij mee rond reed, dat was een soort bus van Pandora, daar kwam van alles uit zoals kasten, wasmachines, kleding, televisies enz. Alles was zoals eerder aangehaald, op afbetaling. Ons gezin was daar geen uitzondering op.

Onze kast, televisie en kleding werd allemaal geleverd door Ome Jan. Als er er weer wat nieuws moest worden aangeschaft en mijn ouders aan een bestedingslimiet zaten, dan werd Ome Jan een goochelaar, een goochelaar met kaarten. Geen speelkaarten maar kaarten waarop werd afgetekend hoeveel er was afgelost. In mijn beleving hadden mijn ouders een stuk of vier kaarten waarop werd afgelost. Wanneer ze aan hun limiet zaten, begon het gegoochel. Als je nu op deze kaart aflost, dan zet ik het bedrag van kaart twee bij drie en maken we weer een nieuwe vierde kaart aan. Mijn kinderoortjes vonden dat altijd geweldig. Met al dat gegoochel kwam er weer wat nieuws in huis. Daarna ging hij op zijn gemak bij mijn vader aan de tafel zitten met een bakkie koffie en begon hij met vertellen. Zo jong als ik was, wilde ik geen verhaal missen. Nu is hij er niet meer en die verhalen die ik al tientallen jaren niet meer hebt gehoord, ga ik samen met Ome Jan alsnog ontzettend missen. En natuurlijk de onvermijdelijke vraag “Toon, Toon heb je die Mustang nu al gekocht?”

  


De blauwe bus van Pandora, bestuurd door de tovenaar

Elke vrijdag avond was hij daar

Met een bus vol met wasmachines, kleding of kasten, met of zonder ruit

Betalen doe je achteraf per maand of week, daar kwam je met hem wel uit


Hij kon toveren met kaarten en bedragen laten verhuizen

Met een lege kaart kan je weer iets nieuws kopen

Want in die bus staat altijd wel iets dat je kan gebruiken

En zo kon hij wekelijks bij ons op blijven duiken


Na zijn werk, roerend in de koffie begon het vertellen

Over zijn klanten uit Sterrewijk, daar had hij soms wat mee te stellen

Ze kochten soms te veel en konden later niet betalen

Dan kwam hij maar weer langs om het huis leeg te halen


Hij haalde het nooit echt leeg, maar won het vertrouwen

En door dit vertrouwen kon hij zijn wijk uitbouwen

Je moet het één en ander ruim zien

Dit is de manier waarop ik mijn klanten dien


Hij was een man van aanzien in Sterrewijk

Vertrouwen krijgen is daar niet gemakkelijk

Want in deze wijk zijn er weinig buitenstaanders gelijk

Maar Ome Jan was voor hen de Koning van Sterrewijk